و عيوب ظاهرى و باطنى را با تراشيدن سر خود ، از خود دور كن . و با وارد شدن به حرم ، به امان الهى و حمايت و پوشش و حفظ كبريائى در آى ، و با پاى برهنه براى بزرگداشت صاحب خانه و شناخت جلال و كبرياى او بيت اللَّه را زيارت كن . و حجرالاسود را لمس كن تا خشنودى خود را از قسمت او ، و فروتنى خويش را از عظمت او نشان دهى ، و با طواف وداع جز او را رها كن . و روح و دلت را براى ديدار با خدا ، با وقوفت در صفا ، صفا بخش ، و در مروه با از ميان بردن ويژگيهاى خود ، مروت به چنگ آر . بر شرايط حجّت و وفادارى به پيمانى كه با خدا بستى و آن را تا روز قيامت بر خود واجب گرداندى استقامت ورز . و بدان كه خداوند حجّ را واجب نگردانده ، مگر آنكه آن را از ميان همهء طاعتها به خود اختصاص داده است ، زيرا خداوند مىفرمايد : ( وَللَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا ) و پيامبر خدا سنّتى را در خلال مناسك بدين ترتيب قرار نداده مگر براى آمادگى و اشاره به مرگ و قبر و رستاخيز . حجّ عرصه‌اى است براى مشاهدهء پيوستن بهشتيان به بهشت و دوزخيان به دوزخ كه خرد ورزان و فرزانگان آن را از لابه لاى مناسك حجّ آشكارا مىبينند . « 1 » »

--> ( 1 ) - مصباح الشّريعه ، باب 21 .